حوصلهای که نیست
وقتی حوصلهای نیست؛ اشتهایی هم نیست. البته که در بعضی موارد ما شاهد عکس این حالت هستیم. در واقع بیحوصلگی با پرخوری همراه است، اما یکی از دلایل ابتلا به بعضی اختلالهای روانی مانند افسردگی، اضطراب، استرس، اختلال خواب و... با بیاشتهایی همراه است.
بیماریهایی که اشتها را میبرند
بعضی از بیماریها سخت یا حتی ساده میتوانند زمینهساز تغییر میزان اشتها باشند که معمولاً به شکل بیاشتهایی دیده میشوند. ابتلا به بیماریهای قلبی- عروقی، بیماریهای ریوی، ایدز، هپاتیت، کمکاری غده تیرویید یا هیپوتیرویید، نارسایی کلیوی و ابتلا به بعضی از انواع سرطانها مانند پانکراس (لوزالعمده)، معده، کولون، تخمدان و... میتوانند باعث بیاشتهایی شوند.
داروهایی که اثر دارند
هر دارویی، اثرهای مخصوص به خود دارد. در واقع اگرچه دردی را دوا میکنند، اما میتوانند عوارضی نیز به جا بگذارند. مصرف آمفتامینها، آنتیبیوتیکها، داروهای شیمیدرمانی، داروهای پرتودرمانی و یا مصرف مخدرها میتوانند باعث کاهش اشتها شوند.
اثری که میگذارد، خوب نیست
نخستین عارضه بیاشتهایی، سرگیجه است. همین سرگیجه به ظاهر ساده میتواند باعث زمین خوردن و بروز فاجعه شود. اما بیاشتهایی و عارضه آن به همین جا ختم نمیشود. بیاشتهایی معمولاً با عوارضی مانند از دست دادن قدرت بدنی و احساس ضعف، کمبود ویتامینها، مواد معدنی و...، دلدرد، اسهال، ریفلاکس معده، اختلال در هضم و جذب موادغذایی، تغییر خلق و خو و عصبانیت و بیحوصلگی، کسالت یا بیحالی، حالت تهوع که با استفراغ یا بدون آن دیده میشود، اشاره کرد. علاوه بر این بیاشتهایی باعث خستگی مفرط، کاهش وزن و تنگی نفس و ضربان پایین یا بالای قلب دیده میشود.
با پزشک صحبت کنید
دلیل بیاشتهایی هرچه که باشد باید شناسایی شده و برطرف شود؛ بنابراین اگر بیاشتهایی شما بیش از سه روز به طول انجامید، حتماً به پزشک مراجعه کنید. اگرچه همیشه بیاشتهایی نشانه ابتلا به بیماری یا اتفاق خاصی نیست؛ اما نباید از کنار آن بیتفاوت گذشت. بیاشتهایی میتواند یک نشانه باشد؛ مانند تب.