به گزارش کارگرآنلاین، یکی از پرسش‌های پرتکرار کارگران درباره حقوق و مزایای پایان خدمت، تفاوت میان حق سنوات و پایه سنوات است؛ دو عنوان مشابه که نقش مهمی در محاسبه دستمزد و مزایای نهایی دارند اما در مفهوم، تفاوت بنیادین دارند.

 تفاوت مفهومی حق سنوات و پایه سنوات

بر اساس مقررات وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی، پایه سنوات مبلغ ثابتی است که هر ساله در شورای عالی کار تعیین می‌شود و به ازای هر سال سابقه به حقوق ماهانه کارگر اضافه می‌گردد. این مبلغ، به نوعی پاداش استمرار کار محسوب می‌شود و با هدف جبران تجربه و سابقه افراد در محیط کار پرداخت می‌شود.

در مقابل، حق سنوات یا همان مزایای پایان کار (Severance Pay) وجهی است که در پایان هر سال کاری یا در زمان قطع همکاری به کارگر پرداخت می‌شود. میزان آن معمولاً معادل یک ماه آخرین حقوق و مزایا به‌ازای هر سال سابقه خدمت است.

به زبان ساده:

• پایه سنوات یعنی مبلغ افزوده‌شده به حقوق ماهانه در طول اشتغال.
• حق سنوات یعنی وجه تجمیعی در زمان پایان کار یا تسویه‌حساب نهایی.

 نحوه محاسبه و پرداخت

مطابق ماده ۲۴ قانون کار، کارفرمایان موظف‌اند در پایان کار، حق سنوات را بر مبنای آخرین مزد دریافتی کارگر محاسبه و پرداخت کنند.

درحالی‌که پایه سنوات هر سال توسط وزارت کار اعلام و در فیش حقوقی جاری کارگر اعمال می‌شود (مثلاً در سال ۱۴۰۵ حدود … تومان برای هر روز تعیین شده است).

 نکته مهم برای کارگران

بسیاری از کارگران تصور می‌کنند حق سنوات همان پایه سنوات است، در حالی که این دو مکمل یکدیگرند. پایه سنوات بخش ثابتی از حقوق جاری است و حق سنوات در تسویه نهایی جمع‌بندی می‌شود.

بنابراین دانستن تفاوت این دو، از اشتباهات رایج در محاسبه مطالبات کارگری جلوگیری می‌کند.