بر اساس مقررات مزدی، تمامی کارگرانی که بعد از ابتدای سال ۱۳۹۱ استخدام شدهاند، از اولین روز سال دوم کاری مشمول دریافت پایه سنوات میشوند. در این زمینه، تفاوتی میان قرارداد دائم، موقت یا کار معین وجود ندارد و حتی تسویه سنوات در پایان قرارداد نیز مانع پرداخت پایه سنوات تجمیعی نخواهد بود.
پایه سنوات کارگران با قرارداد دائم
کارگرانی که دارای قرارداد کار دائم هستند، پایه سنوات را بر مبنای تاریخ استخدام دریافت میکنند و میزان آن از طریق جدول تصاعدی پایه سنوات و مزد سال ۱۴۰۵ قابل محاسبه است. به این ترتیب، سابقه خدمت در این گروه از کارگران، مبنای اصلی تعیین میزان پایه سنوات خواهد بود.
وضعیت کارگران با قرارداد موقت
برای کارگران دارای قرارداد کار مدت موقت یا کار معین، سه وضعیت اصلی در نظر گرفته میشود:
نخست؛ اگر تاریخ استخدام کارگر پیش از ابتدای سال ۱۳۹۱ باشد و در پایان هر قرارداد، سنوات او تسویه نشده باشد، پایه سنوات مانند کارگران دائم، از ابتدای استخدام برای وی منظور میشود.
دوم؛ اگر تاریخ استخدام کارگر پیش از ابتدای سال ۱۳۹۱ باشد اما در پایان هر قرارداد، سنوات او تسویه شده باشد، در محاسبه پایه سنوات فرض بر این است که تاریخ استخدام از ابتدای سال ۱۳۹۱ بوده است.
سوم؛ اگر تاریخ استخدام کارگر بعد از ابتدای سال ۱۳۹۱ باشد، مطابق بخشنامه مزد سال ۱۳۹۲ و بخشنامههای بعدی، کارگر صرفنظر از تسویه یا عدم تسویه سنوات در پایان قراردادها، مشمول دریافت پایه سنوات تجمیعی خواهد بود.
یک نکته مهم برای کارگران
بر این اساس، همه کارگرانی که از ابتدای سال ۱۳۹۱ به بعد وارد بازار کار شدهاند، باید بدانند که از نخستین روز سال دوم اشتغال، حق دریافت پایه سنوات برای آنها ایجاد میشود و این حق نباید به بهانه موقت بودن قرارداد نادیده گرفته شود.
آنچه از مقررات مزدی برمیآید این است که پایه سنوات، حقی مستمر برای کارگران مشمول قانون کار است و در قراردادهای موقت نیز، در صورت وجود شرایط قانونی، باید بهصورت تجمیعی محاسبه و پرداخت شود. از این رو، آگاهی کارگران از جزئیات این مقررات میتواند در پیگیری حقوق مزدی آنها نقش تعیینکنندهای داشته باشد.
منبع: کارتابان