به گزارش خبرنگار اقتصادی کارگر آنلاین، در حالی که اخبار سیاست خارجی و تنش‌های منطقه‌ای تیتر یکِ رسانه‌هاست، آنچه در لایه‌های زیرین این وقایع جریان دارد، نه «دیپلماسی»، بلکه یک «جنگ اقتصادی تمام‌عیار» است که هر روز فشار بیشتری بر دهک‌های پایین جامعه و بدنه کارگری وارد می‌کند. تحولات اخیر در روابط تهران-واشنگتن، از تغییر اولویت‌های امریکا تا تشدید فشارهای اقتصادی، نشان می‌دهد که واشنگتن چگونه با ابزار «تحریم‌های ثانویه»، زندگی روزمره مردم ایران را هدف گرفته است.
تحریم؛ دیواری بلندتر از مذاکره
بررسی راهبردهای فعلی امریکا نشان می‌دهد که هدف از فشار بر کشورهای همسایه مانند ترکیه و پاکستان، صرفاً محدودسازی دولت نیست؛ بلکه هدف، بستن مجراهای تنفسیِ تجارت ایران است. وقتی زنجیره تأمین مواد اولیه و کالاهای اساسی تحت فشارِ تحریم‌های ثانویه قرار می‌گیرد، اولین قربانی این سیاست، «تولید ملی» و «قدرت خرید کارگر» است. کارفرمایان و واحدهای تولیدی در این شرایط، هزینه‌هایی را متحمل می‌شوند که مستقیماً به کاهش دستمزدها، تعدیل نیرو و تداوم رکود منجر می‌شود.
معامله گازوئیل با پوتین؛ امنیت انرژی برای آنها، گرانی برای ما
شواهدِ مستندِ تحلیلی نشان می‌دهد که امریکا در حال معامله با روسیه بر سر صادرات فرآورده‌های انرژی است تا قیمت سوخت را در آستانه انتخابات میان‌دوره‌ای کنگره کنترل کند. این یعنی برای واشنگتن، مدیریت قیمت بنزین و انرژی در داخل امریکا اولویت دارد، حتی اگر به قیمتِ قربانی کردنِ ثبات اقتصادی ایران و تشدید فشار بر مردم ما باشد. در این بازی، واشنگتن نه به دنبال حل مشکلِ واقعی، بلکه به دنبال خریدِ زمان و آرامش برای پیشبرد اهداف انتخاباتی خود است.
پایانِ توهمِ «گشایش از مسیر مذاکره»
تجربه سال‌های اخیر ثابت کرده است که امید بستن به جریان‌های سازش و مذاکره‌محور، نه تنها گرهی از مشکلات معیشتی نگشوده، بلکه با ایجاد «انتظارات تورمی»، فضای کسب‌وکار را برای طبقه کارگر ناامن‌تر کرده است. راهبرد واشنگتن روشن است: فشار حداکثری اقتصادی برای امتیازگیری سیاسی. در این میان، تنها راهِ خنثی‌سازی این «جنگ اقتصادی»، اتکا به ظرفیت‌های داخلی و تغییر ریلِ سیاست‌های اقتصادی به سمت حمایتِ واقعی از «تولیدکننده و کارگر» است، نه دل‌خوش کردن به وعده‌هایی که تنها مصرفِ انتخاباتی در واشنگتن دارند.
کارگر آنلاین؛ صدایِ مطالباتِ معیشتیِ کارگران ایران