«صمت» در این روایت، صرفاً به معنای سکوت فیزیکی نیست؛ بلکه ناظر به کنترل زبان، مدیریت گفتار و پرهیز از پراکنده‌گویی است. زبان، نخستین ابزار تولید معنا و در عین حال، یکی از اصلی‌ترین کانون‌های خطای انسانی است. در جامعه‌ای که هیجان، شتاب‌زدگی و واکنش‌های آنی بر گفتار حاکم شده، صمت به‌منزله بازگرداندن عقلانیت به ساحت ارتباط انسانی است.