در روزگار تلاطم و تهدید، آنچه ایران را ایران نگه داشت نه سلاح‌های سنگین بود و نه سازوکارهای سیاسی؛ بلکه قلب‌هایی بود که می‌تپیدند برای خاک، برای ناموس، برای باور. جوانانی که گمنام یا با نام، دل به میدان سپردند و مرزهای این سرزمین را با خون خویش رنگین کردند. از سنگرهای تنگستان گرفته تا کوچه‌های خون‌چکان خرمشهر، از آسمان‌های پدافند تا زیرزمین‌های مقاومت