روایت تازهای که از زیر پوست شهر بیرون زد
جنگ ایران، افسانه «دبیِ امن و بیدغدغه» را شکست
به گزارش خبرنگار سیاسی کارگر آنلاین، نشریه تایم در گزارشی تازه، تصویری متفاوت از دبی ارائه کرده است؛ تصویری که فاصله زیادی با تبلیغات همیشگی درباره «امنترین، آزادترین و بیدردسرترین» شهر منطقه دارد. بر اساس این گزارش، حملات منتسب به ایران، تنها زیرساختهای امنیتی امارات را به چالش نکشیده، بلکه لایهای پنهان از کنترل روایت، سرکوب اطلاعات و محدودیتهای سختگیرانه رسانهای را نیز آشکار کرده است.
دبی سالها با برند «رفاه، ثبات و بیطرفی» به جهان معرفی شده؛ شهری که قرار بود پناهگاه سرمایه، گردشگر و نیروی کار خارجی باشد. اما گزارش تایم نشان میدهد این تصویر بیش از آنکه بر واقعیت سیاسی استوار باشد، بر یک «تعلیقِ حسابشدهی واقعیت» بنا شده است. به بیان دیگر، دبی در ظاهر شهری مدرن و بیتنش است، اما در عمل، این آرامش بهشدت وابسته به کنترل شدید اطلاعات و مهار هرگونه روایت ناهمسو است.
یکی از نکات کلیدی گزارش، اشاره به سرکوب انتشار تصاویر و ویدئوهای مربوط به حملات است. در عصر تلفنهای هوشمند و شبکههای اجتماعی، معمولاً هر رویداد مهم بهسرعت ثبت و منتشر میشود؛ اما در مورد حمله به یک نفتکش کویتی در بندر دبی، تقریباً هیچ تصویر فراگیری منتشر نشد. این سکوت رسانهای، بهزعم گزارش، نشانهای از توان بالای دولت امارات در مدیریت و مهار روایت بحران است.
از سوی دیگر، بازداشتها و برخوردهای امنیتی با افرادی که درباره حملات مطلب منتشر کردهاند، نشان میدهد آنچه در دبی بهعنوان «ثبات» تبلیغ میشود، در بسیاری موارد مبتنی بر نظارت سختگیرانه و محدودسازی آزادی بیان است. در چنین الگویی، امنیت نه یک حق عمومی، بلکه نتیجه کنترل دائمی جامعه است؛ کنترلی که حتی خبرنگاران خارجی و شهروندان عادی را نیز در امان نمیگذارد.
اما بُعد مهمتر ماجرا، نسبت امارات با جنگهای منطقهای است. گزارش تایم یادآور میشود که امارات فقط در موضع دفاعی قرار ندارد، بلکه در برخی بحرانها بهعنوان بازیگری فعال و اثرگذار ظاهر شده است؛ از جمله در جنگ داخلی سودان که به یکی از فاجعهبارترین بحرانهای انسانی سالهای اخیر تبدیل شده است. این مسئله، چهرهای پیچیدهتر از سیاست خارجی امارات نشان میدهد: کشوری که در سطح تبلیغات، نماد آرامش و توسعه معرفی میشود، اما در سطح منطقهای، بخشی از معادلات پرهزینه و بیثباتکننده است.
در جمعبندی میتوان گفت حملات اخیر، بیش از آنکه فقط یک رخداد امنیتی باشند، یک «افشاگر سیاسی» بودهاند. این رخدادها نشان دادند که افسانه دبی، روی دو ستون استوار بوده است: یکی نمایش رفاه و دیگری پنهانسازی سرکوب. با لرزش ستون اول، ستون دوم هم بیشتر دیده شده است.
