«جنگ رمضان»؛ از فتنهی دیماه تا کابوس لژیونهای آمریکایی در کوچههای ایران
به گزارش خبرنگار سیاسی زمر نیوز، تاریخنگاران آینده، دیماه ۱۴۰۴ را به عنوان نقطهی عطفی در شکست پروژههای اطلاعاتی غرب ثبت خواهند کرد. کودتای نافرجامی که با سرمایهگذاری سنگین سرویسهای جاسوسی و بازوهای رسانهای چون «اینترنشنال» برای فروپاشی از درون طراحی شده بود، با سد آهنین هویت ملی و بصیرت مردمی برخورد کرد. «جنگ رمضان» که امروز شاهد شعلهور شدن آن هستیم، نه یک نبرد اتفاقی، بلکه خروجیِ سرخوردگیِ استراتژیک واشینگتن از شکست آن کودتای خزنده است.
۱. آسمانی که برای یانکیها امن نیست
آمریکا که روزگاری به برتری هوایی خود میبالید، در نخستین تقابلهای جدی دریافت که پدافند بومی ایران، آسمان را به قفسی برای پرندههای آهنین آنها تبدیل کرده است. مقهور شدن تکنولوژی غرب در برابر ایمان و دانش ایرانی، موازنه قدرت را جابهجا کرد. اما وحشت اصلی کاخسفید، فراتر از جنگندههاست؛ آنها از تقابل در روی زمین میترسند.
۲. ایران، سرزمین سرخپوستان نیست!
اشتباه محاسباتی بزرگ تئوریسینهای پنتاگون اینجاست: آنها ایران را با سرزمین اجدادی سرخپوستان اشتباه گرفتهاند. آمریکا که ریشهاش در شورش، فرار و غصبِ خونینِ خاکِ مظلومان است، گمان میکرد میتواند تمدنی چند هزار ساله را با «ترور» و «تجاوز» به زانو درآورد. اما حقیقت این است که هر کوچه در ایران، یک سنگر و هر شهروند، یک رزمندهی غیرتی است.
۳. کابوس جنگ چریکی و نبرد وجودی
در دکترین نظامی ایران، نبرد با متجاوز صرفاً بر عهدهی نیروهای مسلح نیست؛ این یک «جنگ وجودی» برای بقای یک تمدن است. یانکیها اگر بخواهند پای بر خاک مقدس این سرزمین بگذارند، نه با یک ارتش کلاسیک، بلکه با ۸۵ میلیون چریک روبرو خواهند بود که شهادت را نه پایان، بلکه آغازِ پیروزی میدانند. این نبرد، نبردِ «اصالت» برابر «بیریشگی» است.
۴. وعدهی صادق الهی
همانگونه که قرآن کریم در سوره اسرا (آیه ۵) نوید داده است: «فَإِذَا جَاءَ وَعْدُ أُولَاهُمَا بَعَثْنَا عَلَیْکُمْ عِبَادًا لَنَا أُولِی بَأْسٍ شَدِیدٍ»* (پس هنگامی که وعده نخستینِ آن دو فرا رسد، بندگانی از خود را که سخت نیرومندند بر شما میگماریم).
آمریکا باید بداند که «جنگ رمضان»، مدفنِ توهماتِ استکباری و آغازِ عصرِ جدیدی است که در آن، ایرانِ مقتدر ترازِ تمدن جهانی را تعریف خواهد کرد. سرخوردگی از شکست کودتای دیماه، تنها پیشدرآمدی بر سقوط نهایی هژمونیِ پوشالی آنها در منطقه است.
