اکثر مفسران منظور از " التَّابِعین غَیْرِ أُولِی الْإِرْبَةِ" را افراد سفیه دانسته اند که تحت سرپرستی دیگران هستند و شهوت جنسی ندارند.[2] و از این جهت به آنها تابع گفته شده است که تحت حمایت و تابعِ سرپرست و وصى خود هستند.