عصر دیجیتال، با تمام نویدهایش برای ارتباط و دسترسی، ما را در تله‌ای پیچیده گرفتار ساخته است. ما در میانه دو نیروی متضاد گیر افتاده‌ایم: از یک سو، رضایت کاذب ناشی از «حباب‌های اطلاعاتی» که دنیای ما را کوچک و تأییدشده نگه می‌دارند، و از سوی دیگر، فشار خردکننده «تورم‌های اجتماعی» که استانداردهای موفقیت را به سطوح غیرقابل دستیابی سوق می‌دهند. این دو نیرو، در کنار هم، «شکاف رضایت» مدرن را ایجاد کرده‌اند؛ شکافی که نه با فناوری بیشتر، بلکه با هوشیاری بیشتر پر می‌شود.